Yeni yıl ve yalnızlık

Yeni bir yıl… Eskiden kalma, tanıdık bir yalnızlık; vefalı dostum yine bir başıma bırakmadı beni!
Bir kitabın okuyanı kadar hikâyesi vardır derler…
Paylaştıkça daha fazla anlam, daha çok değer katarız sevdiğimiz şeylere…
Gelin görün ki, yalnızlığımı paylaşamıyorum!
Aşk mı bu?
Sadece güçlü görünmeye çalışıyorum!
Ne de olsa herkes zaman zaman sıcacık ellerinin üzerinde. Sevgi dolu bir kalbin yalnızca onun için attığı duymak ister. Bazı zamanlarda bu duygular öylesine ağır basar ki, başka bir şey düşünemez olur, kendimize kızarız. Fakat ne yaparsak yapalım, bir sevgiliye duyduğumuz özlem geçmez ve biz hep “o insanı” arar dururuz. El ele dolaşan çiftleri gördüğümüzde içimiz acır, “neden benimde yanımda bir sevgilim yok!” diye isyan eder; karalar bağlarız. Madalyonun iki yüzü olduğunu unutur, dünyaya küseriz.
Oysa yalnızlığın da kendine has güzellikleri olmalı!
Bazı anlar var hayatımda…
Kelimelerin doğru cümleleri kurmaya yetmediği anlar…
İşte bu da onlardan biri.
Bildiğim tek bir şey var: o hep aynı yerde olacak; kalbimde kendiyle…
İtiraf etmek zor, ama artık kabullenmeliyim: güzeldi, yaşandı ve bitti.
Yepyeni yıla yine yalnız girdim!
Düşündüm de, sonun yaklaştığına dair işaretler vardı aslında.
Sadece ben onları göremeyecek kadar aşıktım!