SON ŞİİR

SON ŞİİR



hayatı şiirden çıkardım

-bu ölüm tarihimdir ebcedle-

ve cebimi ellerimde unutup alkışlara sığındım

kupkuru toprağa düştü çılgın sözlerim

 

yerin göğün havanın suyun

ve yok olmanın yorgun külleri üstünde

bitiveren başlangıçsız ve solgun bir çiçek

diye bir söyleve başlamak üzereyken

sesim savruluyor rüzgâra

 

yana yakıla

ve yorumsuz bir ormanda

yürüyorum

 

artık

şiiri kaldırmıyor

kırık dökük

incilerim

 

incecik ten

geçiyorum kanlıcaya

 

kıyılarıma vuruyor yalnızlığı bütün denizlerin

 

biz bu şiirleri

kimler için yazmıştık



NİHAT HAYRİ AZAMAT