SENİ ANLATAMADIĞIM ANLAR

Bu gün belki 50.kez yırttım attım.Seni anlatmak istediğim kağıdı; bir şeyler vardı İçimde tarif edemediğim bir şey ,sanki bazı şeyler silinmişti. Ve bir şeyler filizleniyordu çok küçük bir fidan; bu fidan sanki kırılacak gibi duruyordu dokunmaya korkuyorum .


Kaç zaman oldu acaba bu perdeleri aralamayı odama hava girmeyeli kaç gün, dışarı çıkmayalı kaç zaman oldu ? bir dost’a merhaba demeyeli ben meğerse ne kadar öldürmüşüm bu yüreği dört duvara hapsetmişim daraltmışım dünyamı .


Onun güneş gibi sıcaklığını hissettiğimde her şey daha başka görünmeye başladı gözümde, bu ev bu kadar güzelmiydi,ya çiçeklerim krizantamler, gül,papatya ,sardunya ve kolanya çiçeği sizin güzelliğinizi unutmuşum o hapsolduğum dört duvar arasında, kötü bir susen yüzünden .


Açıyorum dolabımı sürekli üzerimden çıkmayan siyahlar siz söyle durun artık,Gelin benim penbelerim,mavilerim,yeşillerim,kırmızı elbisem ..İçim içime sığmıyor yüreğim taşıyor yeşil yaprakların tazeliğinde bir aşk bendeki .


Yüzündeki huzurla son buluyor dertler, acılar ve düşünceler .Gözümde çelimsiz bir insan görüntüsü değil , bütün hayatının yüz hatlarında ifade ediliş sureti sendeki... benim vurulmuşluğum o hep sendeki .