Neoklasİk Teorİ Üzerİne Genel Bİr BakiŞ

NEOKLASİK TEORİ ÜZERİNE GENEL BİR BAKIŞ A. TARİHSEL KOŞULLAR AÇISINDAN NEOKLASİK İKTİSADIN ORTAYA ÇIKIŞ SÜRECİ 19. Yüzyıl ortalarına gelinceye kadar klasik teori çeşitli eleştirilere rağmen egemen iktisadi düşünce olarak varlığını sürdürmeyi başarabilmiştir. Ancak bu tarihlerden sonra klasik teoriye bazı eleştiriler getirilmiştir. Fakat bu eleştirilerden hiçbiri Alfred Marshall’ınki gibi olmamıştır. Çünkü diğer iktisatçıların eleştirileri kişisel olmaktan ileri gidemezken Marshall neoklasik iktisadı kurmuştur. Marshall iktisat ilmini “insan davranışları ilmi “ olarak ele alır. Yani klasik iktisatçıların aksine Marshall iktisadı politikadan bağımsız olarak ele almıştır. Marshall iktisadın konusunu çok geniş ve esnek bir biçimde belirlemiştir, amacı iktisat ve diğer sosyal bilimler arasında ilişki kurmaktır. Neoklasik teori çeşitli katkılarla Keynesyen Devrime kadar devam etmiştir. (1) a) 19. Yüzyılda Ekonomik ve Sosyal Koşullar : 19. yüzyılın ilk yarısı boyunca egemen teori olarak güvenilirliğini koruyan klasik iktisadın zaman içinde geçerliliğini kaybetmesine ve toplumsal problemlere çözüm üretememesine yol açan gelişmeler 1870’den sonra marjinalist bir “devrimin” ortaya çıkmasına ve yeni bir teorinin yavaş yavaş egemen bir konuma yükselmesine zemin hazırlayacaktır. i) Adam Smith Sonrasında Genel Durum Klasik iktisadın ilk yıllarında Avrupa’da burjuvazinin varlığını sürdürmesi için tüm koşullar mevcuttur. Liberal sanayi ekonomisinin başarıya ulaşmaması için hiçbir neden yokmuş gibi görünmektedir. Kent burjuvazisi, artık iktidarını ortaya koymuştur ve henüz karşısında durabilecek bir güç de yoktur. Sanayi giderek artan bir hızla gelişmektedir. Toplam üretim, yüzyılın ilk yarısında iki katına çıkmıştır. Birkaç ülke tüm dünyanın bankası konumundadır ve onların sağladığı rantla diğer ülkeler yaşamlarını sürdürmektedir. Uluslar arası bir mali oligarşi yavaş yavaş biçimlenmektedir. Ülkelerin zenginliği gerçekten artmaktadır ve bu artışla servetler arasındaki eşitsizlik de yükselmektedir. (1) Kamil Güngör’ün İktisat Tarihi makalesi ii) İşçilerin durumu ve Sosyal Problemler 19. yüzyıl, proletaryanın zafer kazanmış burjuva sınıfı karşısındaki sınıf olarak sesini yükseltmeye başladığı ve gücünü ciddi biçimde gösterdiği bir dönemdir. Sanayinin yoğunlaştığı yerlerde tek gelir kaynağı fabrikadır. Bol miktarda emeğin ve makinelerin rekabeti ücretleri çok düşük seviyelere çekmektedir. Reel ücret oranları bu süreç içinde sürekli düşme eğilimi gösterir. Ayrıca işçilerin çalışma ve yaşama koşulları da çok kötü düzeydedir. İş güvenliği diye bir kavram yok gibidir. İş kazalarında binlerce insan hayatını kaybetmektedir. Bu güvensizlik duygusu ve sefalet yavaş yavaş işçinin kendiliğinden örgütlenerek direnmesi sonucunu doğurur. İlk sendikalar biçimlenir ve sınıflar arası çatışmada gerilim artmaya başlar. Aynı dönemde sosyalist düşünce de büyük gelişim gösterir.