NE ÇARE

NE ÇARE
 

Ne çare ah, dert olmuş şimdi derman ne çare

Ağlayışı yar bilmişim; ömür harman ne çare

Hasret yola  hasrettir, Leyla'dan eser yoktur

Hasret kâinat oldu, bana vuslat yürümek

Ki, yollarda doğmuştum, yollar büyüttü beni

 

Gül hatırın  sorulmazken ey sevgili ne çare

-Müsveddelerimi şahit tutmuştur umutlarım-

Ben yola niyetlendim yollar tüketti beni

İçimde sürgün çiçek kan süzerken ne çare

Her nefeste bin perişan dağlara göz bileyen

-Ki bu dağlar Ferhat'tan bile utanmamıştır-

Sensizliğim bağdaş kurup oturmuştur zamana

Ne çare her ölüme evet demekten başka

Ağlasın derim zaman saçını yolsun gece

Yalnızlıkların nabzı vururken nabzımızda

İşlerken yüreğime hasretin kuraklığı

Sana gelen yollarda otlar bitmiş ne çare

 

Ne çare ah dert olmuş şimdi derman ne çare

Sen asi ol diye gelmiş dağa ferman ne çare

Karı erimiş oysa güvendiğim dağların

Yeniden uyanmışım bir umut sabahına

Sana gelen yollarda biten otlara inat

Kalbim sana yeşerir utanmazken bir bahar

Utanmazken bir bahar, bin sitemle yürürüm

Vefasız bir yağmurun ana rahmine doğru

Bir yola niyetlendim, pir yola niyetlendim

Hasret idi bahanem, yol yürüdü ne çare

 

ŞABAN ABAK