Mitra

Gökçehan Daçe

Ekim 1975 Parçalı bulutlu Pazartesi.





Çocukluğumdan beri hayalperestim. Yaşlandım ama büyümedim ne mutlu...

Susmanın anlamını iyi biliyorum. Yazmak belki de bu yüzden en mutlu suskunluğum benim.

Beni anlatan bir müziğim olsaydı; Puccini’nin La Boheme’i olurdu herhalde.



Uluslararası İlişkiler okudum ama ilişkileri kavrayamadım. Sonrasında hasbelkader işletme master’ı yaptım.



Denizi olmayan ama denizinin üstünde martılarımın kanat çırptığı, hüzünlü bir şehirde yaşıyorum ben; Ankara’da...



Bir dostumun kelimeleri daha iyi anlatır belki beni; “Denizi üstüne örtsem, yine de üşürsün sen çocuk...

Bütün yitik sevgililer gibi yanıtsız, zamansız, kararsız. Yine de yobaz ve hoyrat sevdalara razı!

Pazartesileri sevmezsin sen, sıcak şarabı da, tekil soluyorsun nicedir sessiz isyanlarını... Ö.Gündoğdu”



Gözyaşlarının tadını bilmeyen, hayatı tek mevsim yaşar. Amaç duygulara dokunabilmek, tenlerden önce...



Hüzünlü bencillerin uzun hikayeleri olmaz, benim de yok.

Özümde Aşk var, nabzımda ve de kanımda...

Aşk umuttur çünkü.

Ayn Rand’ın Spassky’ye yazdığı mektubu, Aşk’a uyarlayarak son veriyorum düşüncelerime; “Herkes farklı oynuyor aslına bakarsanız bu oyunu, bir proleterin Aşk sancısı da farklı bir sızıdır, bir burjuvanınki de...”