Milyon kere Ayten

Milyon kere Ayten

Ben bir ayten tutturmuşum
Oh ne iyi
Aytenli içkiler içip sarhoş oluyorum
Ne güzel
Hoşuma gitmiyorsa rengi denizlerin
Biraz ayten sürüyorum
Güzelleşiyor.
Şarkilar söylüyorum
Şiirler yaziyorum,ayten üzerine
Saatim her zaman ya ayten’e beş var
Ya ayten’i beş geçiyor

Ne yana baksam gördügüm o
Gözümü yumsam aklimdan ayten geçiyor
Bana sorarsaniz mevsimlerden ayten’deyiz.
Günlerden aytentesi
Odur gün gün beni yaşatan
Onun kokusu sarmiştir sokaklari
Onun gözleridir şafakta gördügüm
Akşam kizilliginda onun dudaklari
Başka kadini övmeyin yanimda gücenirim
Ayten’i övecekseniz
Ne ala oturabilirsiniz
Bir kadehte sizinle içeriz ayten’i
Iki laf ederiz.

Onu siz de seversiniz benim gibi
Ama yagma yok
Ayten’i size birakmam
Alin,tek kat elbisemi size vereyim
Cebimde bir on liram var
Onu da alin gerekirse

Ben ayten’i düşünürüm üşümem
Üç kere adini tekrarlarim karnim doyar
Parasizlik da bir şey mi?
Ölüm bile kötü degil
Aytensizlik kadar !

Ona ugramayan gemiler batsin
Ondan geçmeyen trenler devrilsin
Onu sevmeyen yürek taş kesilsin
Kapansin onu görmeyen gözler
Onu övmeyen diller kurusun
Iki kere iki dört elde var ayten
Bundan böyle dünyada
Aşkin adi AYTEN olsun.

Ümit Yaşar Oguzcan