MEAL

MEAL
 

Geceyi kalbine dokuduğu mevsim

de geçti.. O asûde hayâl! Kaç kez

bir gölge oyunu gibi yeşertti

ateşini. Ve dilini kemiren sesine

mühürlenmiş hep aynı sual: Kime yâr

olacak, kimden meded umacak? Bir çocuk

gibi avunurken rûhunu hicveden

aynanın serinliğinde; odalarda neyi

konuşacak, bahçeye

nasıl çıkacak?.

 

Kıskanç zaman: Balkonların kalbe

dönüştüğü zehirli aşı!. Başıboş, uçuşan

saatler..

 

Hoş şimâ!. Gök fecre kadar

akkor tenine  lehimli, yıldızlar birer uyur

gezerdi.. Ya nasıl boğulurdu

bir gümüş tepside kendini çay

saatiyle soğuturken ay? Yüzünü sihriyle

gölgelerken fışkıran nidâ?

Boynu uyumaktan tutulmayacak..

 

Âh, mâzî!. Bir gönle râm olmanın titrek

melâli. Derdol!. Çözüldü artık sırrı âşığın

bir gülü mürekkep sanınca.. O altın

saçılış ve rûhtaki yanma.. Ve camlarda

pıhtılaşan o lâtif

ve ıstıraplı bakış:

H â t ı r a ! .

 

Âh, o tasvir.. Sonsuz

akış..

 

M u a m m â ! . .

 

 
İHSAN DENİZ