KURDELA

KURDELA
 

kızım ince ve hafif sesini

gezdiriyor

içeriye boşalan ayışığında

 

baba diyor öp beni

öp beni sesimde bir ağrı var

 

ipin üstünde cambaz bembeyaz

çoğaltıyor annemin yüzündeki geceyi

çocukların gülüşlerine öykünen yaz

baba, neden her şey sağlam ve böylesine yeni

 

kızım saatin en ucunda

saçlarında mavi bir akış

 

baba diyor, bir melek miyim ben

avuçlarımda uyuyor tombul dolunay

eteğimde sarı yıldızlar

baba, bir kelebek miyim ben

ışık mıyım, neden ağrıyan bir kalbim var

 

saksılar çiçeği boğacak biliyorum

kara kediler emiyor parmakuçlarımdan

sütçü neden çalıyor kapımızı evde ben yoksam

baba, neden herşey tuhaf ve böylesine sağlam

 

kızım, elinde gümüş bir çay

dudaklarında bakırsı tebessüm

 

baba diyorr, saçlarıma düşen kar

annemi neden üşütüyor

çocuklar ölse ne yapar sokaklar

dökülse elimdeki gümüş çay

biliyorum yağmur işte böyle yağar

 

trenler geçiyor düş tünellerinden

senin göğünde parçalanan nar gibi trenler

koşuyorum çıkmak üzreyim işte çocukluğumdan

baba, neden her şey dışımızda ve hızlı bu kadar

 

kızım açmış toprağın bütün kapılarını

kayıp kurdelasını arıyor prensesin

 

baba diyor, çek üzerimden

çek ve arala geceyi

bu kadar karanlığa dayanamam ben

 

orman bütün ağaçlarını öpüyor tek tek

prensesin kurdelası bulunmuş besbelli

açmış gördüm kalbimdeki son çiçek

baba, neden her şey güzel ve böylesine görkemli

 

kızım bütün ruhunu

yumuşak tenine bağılşıyor ayın

 

geceyi yıkanmış güneşe seriyor çocuklar

uçup dağılıyor ruhuma üflenen nefes

baba diyor ölsem acı çekmem

ayışığına gömer beni melekler

 

baba, neden her şey içli ve böylesine sevecen

 

 
MUSTAFA AYDOĞAN