Kahraman TAZEOGLU - Hemen Gitme

Hemen Gitme
Unutmuşum aşkta söylenenleri
Nasılsını bile bir başkaydı
Hemen gitme
Böyle tenhalaşmışım ya
Durup halini hatırını soruyorum
gölgemin
Sanki yüzgöz olmuşum
hüzünlerle
Kalbim diyorum ellerim çıkıp
geliyor
Kovamıyorum da
Hemen gitme
Sana bir yaprak kadar solgunum
desem, rüzgar çeler aklımı
Dallanıp budaklanır içimdeki
boşluk
Bahara karın tokluğuna gelen
ağaçlar gibi olurum
Hemen gitme bu kente bir sokak
daha gelse
Söyle kim arar seni
Kırılır gülümsemelerin bir bir
içime düşer ve
Bir gülü uyandırıp uygarlığından
kırmızılığı ne kadar
Kim götürür seni
Ahh neydi ki suçum
Gençliğimi ve terketmelerini
kayırmaktan başka
Alıp başını gidiyorsun benden
Hemen gitme
Sana diyorum bir ağlasam,
üşüsem derin bir kuyu gibi
Omuzlarından başlayıp yıkılsam
önüne
Utanır sevinçlerim insan içine
çıkamayan toprak gibi olur
Hemen gitme
Anla beni ben bu yalnızlıkla
geçinemem
Geçinemem terkedilmiş bir
yürekle
Ama yinede sen sen herşeysin
işte
Hayata açılan pencerem
Sevinçlerimi büyüten odalarım
Hemen gitme
Terk edilmiş evler gibi olurum
Hemen gitme.....