hamal

Bir sehrin en zengini öldüğünde, tellallar sokaklara dökülüp;
"Ey ahali",diye bağırmışlar. "Biliyorsunuz Veli efendi öldü.
Bir vasiyeti var. Ahiret hayatına alışabilmek için,
kendisine bir günlük yardımcı arıyor. Kim ki, mezardaki ilk
gecesini onunla beraber geçirirse, Veli Efendiye ait servetin
yarısı kendisine verilecektir..

Ey ahali,duyduk duymadık demeyin....

Tellalların bütün çabasına rağmen kimse bu parlak,
fakat korkulu vasiyete kulak vermemiş. Ama sonunda,
şehrin en fakir sırt hamallarından birisi çıkmış ortaya.
Adamcagiz bakmış ki, hayatta zaten sırtındaki küfesinden
ve ipinden başka bir sey yok. O halde "hamal olarak yatıp,
ertesi sabah zengin olarak kalkarım" diyerek razı olmuş..
Genişçe bir mezara, iyice kefenlenen zengini ve yanına
hamalı yatırmışlar. Az sonra sual melekleri gelmiş;
"İkisi de bize emanet" diye konuşmuşlar.
"Zengin nasıl olsa kalacak, şu hamaldan başlayalım."
Sormuşlar hamala;
- "Dünyada malın mülkün var mıydı?"
- "Alay etmeyin" demiş, hamal. "Sırtımdaki küfeden ve ipten
   başka hiç bir şeyim olmadığını siz de bilirsiniz."
- "Peki diye eklemiş melekler, "o ipi ne karsılığında aldın?
   Sonra küfeyi ne iş gördün de nasıl elde ettin?"
Anlatmış hamalcağız;
- "Beş kişinin malını 10 kuruşa taşıdım. İkisini yedim,
   sekizini sakladım. Ertesi gün de aynı işleri yaptım.
   Yemedim içmedim, ucuza taşıdım ve bunları aldım."

Melekler;
- "Çık demişler, çık... Olmadı.... Hasan Efendi'den aldığın
   para, hak ettiğinden çok düşük. Biz ondan bunun hesabını soracağız.
   Mehmet Efendiyle de ucuza anlaşmış ve ucuza taşımışsın...."

- İyi ama, diye cevaplamış hamal, hakettiğim parayı isteseydim,
  bana taşıttırmazdı. Taşıttırmayınca da aç kalırdım....."

- "O bizim işimiz" demiş melekler, "nasıl olsa buraya o da
   gelecek. Biz senin adına ona sorarız."

Melekler, hamalı sıkıştırmaya devam etmiş;

- "Söyle bakalım, aldığın paranın kaçını yedin, kaçını sakladın?"

- "On kuruş aldı isem, yarısını sakladım... iki kuruş aldı
   isem, bir kuruşunu biriktirdim..."

- "Çık" demiş melekler... "Yine olmadı, hem ucuza taşımıssın,
hem de gıdandan kesmişsin... Yani sen, kendi nefsine
zulmetmişsin.. Nefsine zulmetmek de gunahtır, bilmez misin?..."

Hamalcağız ne cevap vereceğini düşünüp ecel terleri dökerken,
sabah olmus. Açılan mezardan yukarıya bir bakmış ki, bütün
millet orada...
Kadı Efendi ve şehrin mehter takımı da kendisini bekliyor.
Bir kıyamet ki sormayın. "Kutlu olsun" demişler...
"Bu gece kimsenin yapamayacağı bir işi başardın ama, bak artık zengin oldun."

- "Yooo", diye bağırmış hamal. "İstemem, sizin olsun...
Ben, bir iple küfenin hesabını sabaha kadar veremedim,
Ya o kadar servetim olsaydı, ne yapardım?"

kaynak:kişisel başarı