Gülümsemek

Birileri bana gülümse artık diyordu gülümse....!! Pollyanna olmak o kadar kolay değil. İlişkiler bu kadar garipleşmişken, kimse kimseyi anlamazken, yine de deneyeceğim. Söz verdim gülümseyeceğim.



İçten bir gülüşe,aydınlık bir bakışa, sıcacık bir dokunmaya sevgiyle karşılık vereceğim.Kazandıklarıma sevineceğim ama kaybolanlara yerinmeden. Dostlarım olacak uzun yollar teptiğim. Beni benken seven, ağladığımda ağlayıp, güldüğümde gülen. Tozlu yollarda yürürken de bir köşkün merdivenlerine tırmanırken de aynı kalan dostlar... Kimseye atıflar yapmaya çalışmayacağım, hiçbir şey için el etek öpmeyeceğim;karların altında ya da uçurumun kenarında olsam da.



Sevgili dost,bana o kadar uzaktasın ama  ruhumun derinliklerin-deki çizilen yerleri o kadar kolay  görebiliyorsun ki. Oysa biz hiç dertleşmedik seninle. Göz yaşlarımı omzunda dindirmedim. Ama içimde esen fırtınayı yazdığım iki satırdan anlayabiliyorsun. Belki dost olmak böyle bir şey, belki anlatılanları yanlış anladık. Dost olmak için el ele olmak çok da gerekmiyor. Belki sırt sırta cep-helerde savaşmak da. Belki sadece bir ‘’nasılsın’’ da gizli.Belki yargılamayıp olduğu gibi kabul etmek de.Bilmiyorum.Ama sözünü tutuyorum ve gülümsemeye devam ediyorum.



Aslında gülümsedikçe açılıyor kapılar. Gün ışığı gülümsemelerin ardında gizli. Hayat her şeye rağmen güzel.Yeter ki görmesini bilelim.