DÜŞ KIRGINI

DÜŞ KIRGINI
 

3.

 

Kardeşler, ben şehrinizi pek beğendim

Aynalarınızı, içlerindeki umudu, yolları pek beğendim

Ama üstelemeyin daha fazla ne olur

Kardeşler, bırakın beni gideyim

Doğru, artık yok özlediğim bir kıyı

Yok, gözümü kamaştıran bir iklim.

Yollarda dünya bin perişan, bilirim.

Ama üstelemeyin daha fazla ne olur.

Kardeşler, bırakın beni gideyim.

 

Artık ne bir sırdaş ses duyuyorum kalmam için

Ne tuşlara damlıyor gece ve Cibrîl

Üfürmez oldu bir tüy bile arasına iki sessizliğin.

Yangınlara yetişen ben değilim artık

Yangınlardan kurtulan ben değilim

Üstelemeyin daha fazla ne olur

Kardeşler, bırakın beni gideyim.

 

Yel durmadan getiriyor ölümsüz denizi

Kara paçalarına yel

Durmadan getiriyor ölümsüz denizi

Bundan hafif bir heyecan alıyor sabah

Fırdönüyor gövde, hafif bir özgürlüğün içinde

Ve gövdenin maviliklerine kadar

Yel durmadan getiriyor ölümsüz denizi

Kaplıyor ovayı bir yandan, o çıkışsız, hoş koku

Nergis kulak kesilmiş gelincikte toz çığlığı..

Gidiyor, bir kervan bulutuyla, vadiden getirdiğim

O gül, güzel ot, alınlar süsü..

Kardeşler, ben de

 

Kardeşler, bırakın gideyim..

Gözümü bir yumsam giderim

Bir yumsam

İnançtan gölgeye, tozdan ay ışığına.

Bin yüzlü bir levha salınır gönlümde

Bir türlü salınır, incinir, dinlenir öyle.

Kardeşler, bir düğmeye basmaktan kolay

Tez, bir tetiği düşürmekten

Yüzümün hilâlinde kağnıyla kemençe.

(Ah, ben çelengimi kurdum kötü araziye

Heykellerimde çirkinlik aşısı, bacaklarımda gölgeler

Ah, yoktu bir çiçek bile bahçelerinde erincin

Yoktu bir damla kan, erincin bahçelerinde..)

İşte kalsam da artık tanınmam aranızda şimdi

Uykunun içinde uyku

Meltemin koynunda tayfun gibi

Öz kalbinin içine sürgün bir şeyim..

Yaşamına sürgün,yaşamının sürgünü..

Daha saygılı olabilmem için aranızda

Verin de parçalarını dünyanın, verin de bitmez karanlığı

Bırakın da beni, gideyim..



MEHMET TANER