DÖNÜYOR MEVSİM

DÖNÜYOR MEVSİM
 

Sadece bir rüya arar insan

gecenin ve alkolün göğsünde. Mazi

ürkütür çünkü ve bir uçurumdur

her otel odası. Yatıyor

binlerce cesedim

diplerinde. Belki son dubleye

bakarken düştüm, belki fasıl

dinlerken radyoda. Ey sesin muamması!

İnliyordu yaylı tambur: Yatalak

bir hasta ya da

dövülmüş bir çocuk. Zaman

ve Hayal!

tükettiler beni. Her hatıra

korkunç: Ayak seslerim

yankılanıyor koridorlarında

Işıklar Askeri Lisesi'nin,

peşimde ablamın hayaleti: Bir yaz

günü öldü benden uzakta. Mor

elbisesiyleymiş. O şanlı üniforman

nasıl da almıştır gözleri

hafifleyip uçarken damdan.

Kışlalar,

talimler, abaza kar günleri.

Buzlar

çözülürken de terkedildim. -Nâbekâr

kadın- diye haykırdım ve binlerce

parçaya böldüm nikâh resmimi.

Yaşam

dökülüp gitti üstümden.

 

Bir kadeh daha. Camları açın, camları açın!

Yağmur: Ağıt ve Övgü, Teselli

ve Tövbe. Kim kime ne anlatabilir.

Masana oturdum, çünkü yalnızlık

çürüttü ciğerlerimi. Artık insanda

yürek yok. Mansur'un boynunda

akrep görüp öldürmek istemişler,

"çekin elinizi" demiş, "oniki yıldır

ahbabımızdır". Ruh

karanlıktır, gerçek de Söz: Matrud

Rıza diye değil Albay Rıza

diye geçtim üçüncü sınıf

otellerin ve meyhanelerin

kanlı tarihine.

 

Dönüyor mevsim. Ah! eski bahçeler,

geçerdik

bir yaprak mahşerinden. Bir gül

aldım dün kendime otele dönerken,

bardağa koydum ve kokladım toprağı;

aksın, aksın istedim içimdeki ufunet.

Çünkü aklımda ve kalbimde

işledim bütün cinayetlerimi.

 

Mevsim dönüyor

artık yaşamak bir külfet.

Ahmet Oktay