Bu sana yazdığım son satırlar…

Bu sana yazdığım son satırlar…Bu dinlediğim son şarkı bizim üstümüze söylenmiş. Kilit vurdum kalbime,umutlarıma. Ne bundan böyle sevdaya dair bir şeyler beklenebilir yüreğimden ne de nefret edebilirim birinden.
Ben hamal değilim ki; hep kahrını taşıyım ömrün; Alın artık üzerimden hayata dair ne varsa. Alın sevdaya dair acıları, paylaşın aranızda…
Sen sanıyorsun ki, kolay geliyor gidişin bana… Arkanı döndüğün ilk andan itibaren gözlerim yeniden gülecek mi sanıyorsun? Söylesene! Sen ne sanıyorsun aşkı, sevgiyi, söylesene! Kolay olan kaçmaksa, yalansa, vazgeçişse; ben zor olanı seçiyorum ve seni hala seviyorum…
Sen öyle san, farzet ki her şey çok kolay… Gittiğini sandığın sen, giderken bende kalanları, yani seni, yani aşkı, yani bizi alamayacaksın benden…
Geri vermeyeceğim onları, benim onlar, bana ait. Biliyor musun acı olan asla gidişin değil. Belki bir gün sevmeyi öğrendiğinde yanında ben olmayacağım… Bir sabah gözlerini yeni doğan güne açtığında başkası olacak yatağında…
Benim içinse sadece ‘sen’ var olacak baktığım her yerde… Ve işte defa o gün sebepsiz ağlayacağım, o gün yağan yağmur gizlemeyecek gözyaşlarımı. Kim bilir belki de aynadaki hayalin ilk kez asacak suratını bana ve o sabah sensiz ve üşümüş uyanacağım!
Her şeyin bir bedeli var biliyorum ve ben de bu bedeli ödüyorum. Ödediğim bedel sensizlik, yalnızlık, aşksızlık oysa yüreğim her şeye rağmen mutlu olmanı diliyor…
Seni bulduğum yerden başlıyorum yürümeye… Seni düşünüyor ve gecenin ayazında üşüyorum… Veda bile etmeden gidişin geliyor aklıma, sadece susuyorum…