Bilgece Bir Vasiyet

Bilgece bir vasiyet
Ölmek üzere olan yaşlı bir baba,
yatağının başına üç oğlunu
çağırarak, onlara vasiyette
bulunur:
" Oğullarım, ben ölünce,
birbirinize düşmemeniz için, size
sahibi olduğum 17 deveyi
paylaştırmak istiyorum. Miras
olarak develerin yarısını büyük
oğluma, üçte birini ortancaya,
dokuzda birini ise küçük oğluma
bırakıyorum."
Babalarının ölümünden sonra,
mirası babalarının vasiyeti
uyarınca paylaşmak üzere
kardeşler bir araya gelirler. Fakat
bir türlü işin içinden çıkamazlar.
Mirası babalarının istediği gibi
pay edemezler. Çünkü 17 sayısı
ne 2' ye, ne 3' e, ne de 9' a
bölünebilir.
"Bu işin üstesinden ancak köyün
tecrübe ehli,yaşlı bilgesi gelir!"
diye düşünüp, ona giderek,
danışırlar. Bilge kişi -"Benim bir
devem var, onu da alıp yeniden
hesap yapın!" der.
Bu cömertliğe çok şaşıran
oğullar, 18 deveyi pay etmeye
girişirler. Önce ikiye bölerler,
büyük oğul 9 develik payını alır.
Sonra üçe bölerler, çıkan 6
deveyi de ortanca oğul alır. Daha
sonra dokuza böldüklerinde 2
deveyi de küçük oğul alır. Ama,
bütün develeri paylaştıktan
sonra ortada fazladan bir deve
kalır, yine.
Oğullar bu duruma da bir çözüm
getirmesi için yaşlı bilgeye
başvururlar. Bilge kişi güler ve:
-"İyi öyleyse!" der. "Sorununuz
çözümlendiğine göre, ben de
devemi geri alayım."
Bilge kişi tıpkı bilgi gibi katalizör
olarak olaya girer, çözümü
sağladıktan sonra olaydan çıkar.
Sorunu çözmede insanlara
yardımcı olur, ama kendinden de
bir şey eksilmez. Özellikle sevgi
ve bilgi verdikçe azalmayan,
daha da çok artan, tükenmez bir
özelliğe ve güzelliğe sahiptir.
İşte bilgelik ve bilge kişi budur.