Ben uyandım! sen sessiz uyu yine mezarında....

Kararsız bekleyişlerim oldun hep!Acabalara yükledim yarım kalmışlığımı,
Sararmış hatıra defterimde duruyor hala o derin suskunluğun,benim ise eskimeyen yalnızlığımı kaplıyor bomboş beyaz sayfalar…
 
Uzaklara dalardı bakışların uzun, uzun, bende seni izlerdim!o suskun bitmeyen saatlerde, İzlerdim!ama ,bir türlü anlayamazdım! Seni anlayamadığım için kendimeydi aniden parlayan öfkeli çıkışlarım,sanki sessiz bir savaşa girmiştik,silahlarımız öfkemizdi bakışlarımız ise kurşun ve hep ilk ateş eden sen oluyordun ben ise kendimi korumaya çalışırken, acı çeken kalbimi unutuyordum!

Neydi ? içinden bir türlü çıkamadığın hesapların,niyeydi yanımda ki! aşılmaz uzaklığın?

İyi bir dinleyiciydim oysa,sabrımın sınırlarını zorluyordum,ya! sen anlatamadın, yada ben anlaşılamadım.Doğa üstü güçler bekledim hep çıkmayan sokaklara daldığım da! Bir yakarıştı sessiz gözyaşlarım,aciz bir pamuk ipliğine bağlanmış çırpınırken kanatlarım uçacaktım belki de! hiç durmadan uçacaktım sonsuz mavilerde, ama ,ama uçamazdım! Kanatlarım yoktu ki ! benim,ben melek değildim!....

Sen günahlarınla uyurken , yanın da hep bir MELEK!şarkı söylüyor sandın…