Bana Bir Gözyaşı Borcun Var!

…Sabahı olmayan bir gece gibiydi tüm yaşanılanlar…karanlığın örttüğü bir kafesteydi tüm ruhlar.yaşımdan büyük anılar, acılar biriktiriyordum yarınlarıma.ve defalarca kanıyordum;kandırıyordum kendimi, aşk iki kişilik bir yalan da olsa…parmaklarımdan döküldü kelimelerim yetişemedim sana.hep geç kalırdı öyküler bende, imlası sen olsan da…

Son kalesi düştü yüreğimin yitik bir mezar sessizliğinde, çıkmaz artık senden sözlerim; yüreğime şiir düştü bir kere…boğazımı kanatmışlığıyla çıkardı ayrılık dudağımdan. Kendime çelme takmışlığım olurdu ne zaman uzasa içimde aşk !ve ben viran bir yalnızlık olurdum.hiç gelmediğin bir yol olurdu gözlerin bende.gidişinin eşgalsizliği çökmüş üzerime, göz kapaklarımda aşk tortuları.koynumda imlası bozuk düşler var, damarlarımda kan sızısı…
Öyküsüzlüğümden ödünç alınmış gülüşler var;eylüle denk. geçmişi içtim her gece sırlı duvarlarla, sen öyle oturmuştun ki içime;’ Git!’ dedim benden ;gitmedin.nereye gitsem biliyordum ki seni de götürecektim.Mazi ölü ruhlara gebedir, uyandırılmaya gelmez! Her uyanışta SEN defaca öldüm.geleceğe denk düşmedi yaşadıklarım.hesabı zor tüm bu anıların.
Ben sende sevgisizliği sevdim.aşk sende erken yol alırken,ben sende sana geçtim.Hep sendeki izleri taşıdım yüzümün sol yanında,sen sustun, hep sustun!Gözlerinle kanattın beni, en tuzlu yaralarımda birikti gözlerin.boğazımda düğümlendi kelimeler,her yutkunamayışta kanadı yaralarım; kelimelerim sustu durağında.ve ben hep yanlış adrestim.içime düştüğünde hüznün, geç kalınmış bir aşka erken başladığımı sandım.yaralıydım, tüm yarasız görünüşüme rağmen.iliklerimden akıyordu kanlar, bakmadın içime,baksaydın görecektin,baksaydın eğer…Savaşıyordum söyleyemeyişimle ve her seferinde kırılıyordu kelimeler dilimde…

sevgimin beni kovan eşiğine attığım her adımda çoğaldı sözler.
Boğuldum ve boğuldukça en çoktan sen oldum, sensizliğe soyundum ama hep içimde çoğalttım seni…
Dilime dolandı sözler,bir sonbahar nöbetiydi bu düşler...…Ben sana hep yüreğimle seslendim avaz avaz susmamacasına.Sen bunu da bilmedin.ve ben her seferinde gözlerinin altında ezildim….
Yaşlanmışlığım zamandan değil, aşktandı. Ve içimde bıraktığın her yol aslında sana başlangıçtı.yürüyemedim, yüreğimin ağırlığı çöktü dizlerime.ve ben aşkı ayaküstü yaşamamıştım.göğsüme durdu, oturdu gözlerin.benden koparcasına, canımı alırcasına özledim seni.ve ulu orta yaşadım sende sana hasretliğimi. Ve uzaktaki yakın, yakındaki uzağa bıraktı yerini.Nefesimde üşüdü rüzgarlar, kor anılara çarpa çarpa kanadı ayaklarım.kendi bedenimde başka bir ruh can çekişiyordu beni öldürürcesine.Aşk sürüklüyordu beni ruhumun eksilmişliğinde….
Düşlerime takıldı saçlarım, ve tel tel koptu sensizlik tüketemedim. Bittikçe hep daha çok yeşerdin.ben aşkı orantısız yaşadım.Yanlış bir yerden girdim hayata, sana düştüm.Sana düş ‘tüm.senli düşlerde kendimi öldürdüm..kendime ağladım , ben’den sen’i koparamadım.Yüzümdeki yaşlar ihbar etti hep beni, hep suçlandım.haklılığımı ispatlayamadım.Sen tüm delilleri topladın, ben suçlandım. En büyük delili sendin bu aşkın, onu da benden çaldın; şimdi delisi benim.gece vurgunluğunda senli gemilere çarptım.Karanlık okyanusunda sana bürünmüş hayaletlere daldım….
Ensemde hep gözlerin, sol yanımı zincire vurdu.bende sular değil, bende kentsizliğimin sessizliği duruldu.ellerine verdiğim cümlelerim beni aşka sürükledi, ben ardımda seni bıraktım; sensizliği içtim.Yokluğundaki sorulara aşktan yaralı kocaman bir hiçtim. Hiç anlamamıştım ve anlamayacaktım; aşk neden bu kadar telaşlı yaşanırdı ve neden ayrılık hep bir suçlu arardı ??Suçum ayrılıktansa, Susuşum aşkaysa ,ve Sen en son durağımsan ;

Varsın tüm trenler dursun,tüm kuşlar sussun.Sözler asılı kalsın dudakta,harfler donup kalsın, bana varmasın içindekiler, beni bulmasın…Aşk sussa, zaman dursa ve her şey senden bir cevap umsa ve gözleriyle assa seni darağaçlarına ;tüm yaralarıma ve yalnızlığıma rağmen, senden düşeceğimi bilsem de , geçmişin tüm suskunluğuna inat : Seviyorum Seni !...


Mavieylül / 15 ekim 2008 /01:50 alıntı