Aşkın tek sahibi

Ölüm ayırsa sevdiğinden insanı, o yaşıyorkenki ayrılıktan daha mı azdır acısı?

Bilemem ki ben…

Hiç ölmedi ki sevdiğim…

Ayrılık üzerine okuduğum şiirler, dinlediğim şarkılar neden acıtmıyordu canımı anladım…

Tanışmamıştım ayrılığın kendisiyle…
Dün tanıştım…
Memnun olmadım…

Ayrılık, boğazda düğüm, dudakta titreme, gözde perde, elde buz gibi soğuk, yüreğinin içinde kocaman kabuksuz bir yaraymış, yara ayrılığın en yakın arkadaşıymış, dışındaki yaraların hiç anlamı yokmuş meğer…

Ayrılık, elini uzatamamak, dilini döndürememek, gözkapaklarını indirememek,
midede kocaman bir yumru, ciğerde dumanlı hava, kalpte krizmiş meğer…

Ayrılık, sebepsiz hıçkırıklara boğulup nefes alamamak, enkaz gibi yatmakmış,
apansız yanaklarına süzülen renksiz, kokusuz sıvıymış meğer…
Saplanan hançeri çıkarıp atamamak kalbinden, acısını her saniye hissetmekmiş…

Kendinden vazgeçiş, hayata son bakış, ölüme göz kırpışmış meğer…
Ayrılık, sızıntının kaynağına ulaşabilmek, çatlağı bulup kanayan yarayı çağlatmakmış…

Koku alamamak, tadı hissedememek, sesi duyamamak, dokunamamakmış meğer…

Ayrılık, yanan ateşe bakıp, ondan daha sıcak olduğunu bilmek, onu küçümsemekmiş,
kar üstünde yalınayak yürüyüp karları eritmek, yağmur olup kendini ıslatmakmış meğer…

Ayrılık, gerçekle yollarını ayırmak, geçmişe doğru yola çıkmakmış…
Ayrılık, geceye esir olmak, gündüze kapıları kapatmak, ışığı düşman bilip karanlığın kucağına yatmakmış meğer…

Gökkuşağının yedi rengini bozan kapkara bir siyahmış…
Paha biçilmez kadehlere doldurduğun özel anları bir yudumda içmek, kadehleri parçalamakmış meğer…

İçinden mektup çıkmayan zarf, yazmayan kalem, susulan cümlelermiş…

Ayrılığın anahtarı denizlerde, demir parmaklıklı bir kafesteymiş,
dibe dalınmadan kurtuluş mümkün değilmiş meğer…

Ayrılığın malzemesi bol, tarifi karışık, lezzeti yokmuş…

Bütün aşkların tek sahibi oymuş meğer…