ANAHTAR

ANAHTAR
 

Ne sen gelirsin bir yerlerden, ne çınlayan sesin

Uzun çok uzun sürdü bu oyun, küçüğüm, bilesin.

Kaybettiğim o son anahtar sendeyse ey çocuk

Çık artık gel resimlerden, sıtmanla, benzin uçuk.

Bir akşam üstü ardında kaybolup gittiğin o çit,

Sıra dağlar gibi şimdi, ne bir yol, ne bir geçit.

Aradım her köşede her geçen yıl, didik didik

Saklambaç oynayacaktık, sırra kadem bas demedik.

 

Yedi dağın, gökkuşağının ardında bu kaçıncı yıl,

Bu kaçıncı kapı yumrukladığım, açıl susam açıl!

 

Senden söz etti her görüşümde anam, seni sordu;

Babam Yâkub'un son sözleri: 'Ne bitmez oyunmuş bu!'

'Nerde Yusuf'um, oğlum' diyen âdemoğluna

Kanlı gömlek mi gerek inanmak için yokluğuna?

Ben hâlâ Körebeyim, sen o saklanan çocuk... çok kez

Kollarım telâşta, gözlerim bağlı, ellerim görmez.

Gel ki çözülsün bu zorlu denklem, gel elimden tut,

Vakit geç olmadan, hala âh şu yaklaşan bulut

O son sağnakla bahçemizi târümâr etmeden;

Gel gör ki neler olmuş, buralardan gitti giden.

 

Uçurtmamız gitti gelmez, kamış atlar sabırsız, ey

Ak-pak sütüyle bizi emziren incir ağacı, hey!

Kuytularda paçamızdan yine bir yol o sıkıntı

Boşalsa... gözlerimizde rahatlamanın ıslaklığı.

Sen ey çocuk, yiten altın anahtarla, ner dersin ha

Aralayıp geceyi bir ucundan, mümkün mü bir daha

Keyfince esnemek ve gerinmek doğan güne karşı,

Varabilmek yol almadan, kucaklamak güneşi?

Uzar mı dersin gölgeler, o zaman da uzar mı ki

Yeni bir mânâ kazansa doğumla ölüm, kaderdeki...

 

'Mükemmel yaratık' insanoğluna revâ-yı Hak,

Böyle akşamla eriyip giden gölgeler olmak

mı Tanrım, yoksa doğmak mıdır katında ölüm;

En büyük gerçeği perdeleyen o son düğüm;

O kördüğüm, sessizce çıktığımız o son kapı?

Ne yaz gelende gül, ne güz zamanı kasımpatı,

Ne tövbe istiğfar, ne akşam namazında niyaz...

Yürünmüş mesafeler, küçüğüm, yürünmemiş olmaz.

Sen, her hâtıramda hoşca kal o anahtarla ey çocuk,

Ben, eriyen gölgemle kalayım, sürdükçe yolculuk.

 

NEVZAT YALÇIN